მდებარეობა: ოქროყანა, თბილისი, საქართველო
რა ხდება მაშინ, როდესაც კედელი ქრება და არქიტექტურა თავად იქცევა საზღვრად? თბილისის ხედებით გამორჩეულ ოქროყანის ფერდობზე მდებარე „რკინის კარების სახლი“ ახლებურად განმარტავს ამ ტერიტორიისთვის ტიპურ საცხოვრებელ გარემოს - შემოსაზღვრისა და არქიტექტურის კონტროლირებადი გახსნილობის მეშვეობით. მიმდებარე უბანი ხასიათდება ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლების ფრაგმენტირებული სტრუქტურით, რომლებიც მაღალი შემოღობილი კედლების მიღმა იმალება; შედეგად ქუჩის სახე უფრო კედლებითაა განსაზღვრული, ვიდრე თავად არქიტექტურით. აღნიშნული პროექტი ამ მოდელის გამეორების ნაცვლად სრულიად განსხვავებულ სტრატეგიას გვთავაზობს: სახლი თავად იქცევა პერიმეტრად. შენობა ქმნის დამცავ არქიტექტურულ გარსს, რომელიც მოიცავს ნაკვეთს და აყალიბებს კერძო, შიდა ლანდშაფტს.
